Po zakończeniu termomodernizacji wielu beneficjentów programu „Czyste Powietrze” wychodzi z założenia, że skoro wykonawca zakończył prace, wystawił fakturę, a budynek został ocieplony lub zamontowano nowe źródło ciepła, pozostaje już wyłącznie złożenie dokumentów i oczekiwanie na wypłatę dotacji.
W przypadku inwestycji realizowanych przy udziale Operatora proces wygląda jednak inaczej.
Jednym z końcowych elementów obsługi beneficjenta jest wizytacja końcowa Operatora w miejscu realizacji przedsięwzięcia. Operator sporządza z niej protokół i dokumentację fotograficzną.
Nie chodzi przy tym wyłącznie o sprawdzenie, czy „styropian jest na ścianie” albo „pompa ciepła stoi w kotłowni”.
Zakres weryfikacji jest znacznie szerszy. Operator zestawia stan faktyczny budynku m.in. z Dokumentem Podsumowującym Audyt Energetyczny (DPAE), świadectwem charakterystyki energetycznej sporządzonym po inwestycji, dokumentacją dotyczącą źródeł ciepła, fakturami i pozostałymi dokumentami służącymi rozliczeniu przedsięwzięcia.
Co szczególnie istotne, 6 sierpnia 2026 r. NFOŚiGW opublikował zaktualizowane dokumenty dla Operatorów, uwzględniające zmiany programu obowiązujące od 20 lipca 2026 r. Aktualizacja dotyczy również protokołu wizytacji końcowej i ma zastosowanie zarówno do programu obowiązującego od 31 marca 2025 r., jak i od 20 lipca 2026 r.
Dlatego warto dokładnie wiedzieć, co Operator może sprawdzić i jak przygotować inwestycję do jej końcowego rozliczenia.
Operator to nie tylko osoba pomagająca złożyć wniosek
Wprowadzenie systemu operatorskiego było jedną z ważniejszych zmian programu „Czyste Powietrze”.
Obecnie współpraca z Operatorem jest obowiązkowa dla osób korzystających z najwyższego poziomu dofinansowania oraz dla przedsięwzięć z prefinansowaniem. Przy podwyższonym poziomie dofinansowania bez prefinansowania skorzystanie z Operatora jest dobrowolne.
Rola Operatora nie kończy się jednak w chwili podpisania umowy o dofinansowanie.
Z porozumienia operatorskiego wynika, że w II etapie Operator ma m.in. pomagać beneficjentowi w kompletowaniu dokumentacji, monitorowaniu realizacji prac, aktualizacji audytu energetycznego, ewentualnej zmianie warunków umowy z WFOŚiGW, przygotowaniu wniosków o płatność oraz końcowym rozliczeniu przedsięwzięcia. Elementem tego procesu jest właśnie wizytacja końcowa połączona z dokumentacją fotograficzną.
To bardzo ważne.
Operator nie powinien pojawiać się w budynku dopiero na końcu inwestycji po to, aby szukać błędów. Jego rolą jest również pomoc w takim prowadzeniu przedsięwzięcia, aby na etapie rozliczenia tych błędów uniknąć.
Materiały szkoleniowe NFOŚiGW wręcz wskazują, że zagadnienia objęte wizytacją końcową powinny być omawiane z beneficjentem od początku współpracy. Dzięki temu sama wizytacja końcowa ma być przede wszystkim potwierdzeniem prawidłowej realizacji inwestycji.
Kiedy odbywa się wizytacja końcowa?
Wizytacja odbywa się po rzeczowym zakończeniu przedsięwzięcia.
Porozumienie operatorskie wskazuje, że powinna zostać przeprowadzona w terminie pozwalającym na złożenie wniosku o płatność końcową do 90 dni od dnia zakończenia realizacji przedsięwzięcia.
Nie należy więc odkładać przygotowania dokumentów na ostatnią chwilę.
Przed wizytą powinno być już możliwe jednoznaczne określenie, co zostało wykonane, z jakich materiałów, w jakim zakresie oraz czy efekt końcowy odpowiada założeniom przyjętym przed inwestycją.
I tu zaczyna się najważniejsza część kontroli.
1. Czy wykonano cały zakres wynikający z DPAE?
Pierwszy punkt protokołu wizytacji końcowej dotyczy sprawdzenia, czy został w całości zrealizowany zakres prac określony w Dokumencie Podsumowującym Audyt Energetyczny.
To jeden z najważniejszych punktów całej wizytacji.
DPAE nie jest bowiem wyłącznie załącznikiem potrzebnym do złożenia wniosku o dofinansowanie. Dokument ten określa planowany zakres energetyczny przedsięwzięcia.
Jeżeli więc w DPAE przyjęto przykładowo ocieplenie określonych ścian, stropu, podłogi, wymianę stolarki lub konkretny zakres modernizacji systemu grzewczego, podczas rozliczenia trzeba być w stanie wykazać, że zakres wymagany przez program rzeczywiście został wykonany.
Problem może pojawić się wtedy, gdy już podczas inwestycji beneficjent lub wykonawca zaczyna wprowadzać zmiany.
Przykład:
Audyt przewidywał ocieplenie wszystkich wskazanych ścian zewnętrznych. W trakcie realizacji inwestor rezygnuje z ocieplenia jednej ściany, ponieważ planuje w przyszłości rozbudowę domu.
Z technicznego punktu widzenia taka decyzja może wydawać się zrozumiała. Z punktu widzenia programu powstaje jednak pytanie, czy po zmianie nadal realizowany jest zakres przedsięwzięcia, który był podstawą przyznania dotacji i obliczenia efektu energetycznego.
Podobny problem może powstać, gdy zmieni się powierzchnia ocieplenia, materiał izolacyjny, jego grubość, parametry stolarki albo rozwiązania instalacyjne.
Nie oznacza to, że każda techniczna zmiana automatycznie powoduje utratę dofinansowania.
Oznacza natomiast, że istotnych zmian nie należy pozostawiać bez wyjaśnienia aż do wizytacji końcowej.
Porozumienie operatorskie wprost przewiduje pomoc Operatora w procesie aktualizacji audytu energetycznego oraz — gdy jest to konieczne — wystąpieniu o zmianę warunków umowy dotacji.
To powinno być podstawową zasadą realizacji inwestycji:
najpierw wyjaśniamy zmianę i jej wpływ na DPAE oraz umowę, a dopiero później ją wykonujemy.
Nie odwrotnie.
2. Czy zostało sporządzone końcowe świadectwo charakterystyki energetycznej?
Po zakończeniu inwestycji musi zostać sporządzone świadectwo charakterystyki energetycznej budynku.
Operator sprawdza, czy dokument powstał, czy został sporządzony przez osobę uprawnioną oraz czy znajduje się w centralnym rejestrze charakterystyki energetycznej budynków.
Jest to niezwykle ważny dokument, ponieważ pokazuje energetyczny stan budynku po wykonaniu przedsięwzięcia.
W uproszczeniu można powiedzieć, że:
audyt energetyczny i DPAE określają stan wyjściowy oraz planowany rezultat modernizacji,
natomiast świadectwo po realizacji pokazuje, jaki standard energetyczny faktycznie uzyskano.
Dlatego pomiędzy tymi dokumentami musi istnieć logiczna i techniczna spójność.
Jeżeli rzeczywisty zakres prac różni się od zakresu wskazanego wcześniej w audycie, problem często ujawnia się właśnie podczas sporządzania świadectwa końcowego.
3. Czy budynek rzeczywiście osiągnął wymagany standard energetyczny?
To zdecydowanie jeden z najważniejszych punktów całego systemu rozliczenia.
Program „Czyste Powietrze” nie finansuje termomodernizacji wyłącznie dlatego, że beneficjent przykleił określoną liczbę centymetrów styropianu.
Modernizacja ma doprowadzić budynek do konkretnego standardu energetycznego.
Operator sprawdza więc zgodność danych z DPAE i końcowego świadectwa charakterystyki energetycznej oraz to, czy został osiągnięty wymagany wskaźnik zapotrzebowania na energię użytkową do ogrzewania.
Obecny program dzieli budynki na trzy grupy energetyczne.
Jeżeli przed przedsięwzięciem zapotrzebowanie wynosi poniżej 80 kWh/(m²·rok), możliwa jest zasadniczo wymiana źródła ciepła, przy czym po inwestycji wskaźnik nadal powinien pozostawać poniżej 80 kWh/(m²·rok).
W przypadku budynków mieszczących się przed inwestycją w przedziale od 80 do 140 kWh/(m²·rok), przy realizacji termomodernizacji wymagane jest osiągnięcie poziomu nie większego niż 80 kWh/(m²·rok), a jednocześnie zmniejszenie wskaźnika co najmniej o 40%.
Dla budynków o zapotrzebowaniu przekraczającym 140 kWh/(m²·rok) wymagane jest osiągnięcie po modernizacji wartości nie większej niż 140 kWh/(m²·rok) oraz zmniejszenie wskaźnika co najmniej o 40%.
To oznacza, że beneficjent może mieć wykonane wszystkie faktury i wszystkie prace, a mimo to powstanie problem, jeśli końcowy efekt energetyczny nie odpowiada warunkom przedsięwzięcia.
Dlatego prawidłowo wykonany audyt energetyczny ma fundamentalne znaczenie.
Zakres modernizacji powinien być dobrany z odpowiednim marginesem bezpieczeństwa, a nie w taki sposób, że założony wynik znajduje się dokładnie na granicy dopuszczalnego poziomu.
4. Operator sprawdzi źródła ciepła znajdujące się w budynku
Kontrola nie ogranicza się do nowo zamontowanej pompy ciepła czy kotła na biomasę.
Operator weryfikuje również, jakie inne urządzenia grzewcze pozostają w budynku oraz czy ich obecność i sposób użytkowania są zgodne z warunkami programu.
W wersji protokołu funkcjonującej od 31 marca 2025 r. znajdował się rozbudowany punkt dotyczący źródeł ciepła, obejmujący m.in. nieefektywne źródła na paliwo stałe, dodatkowe urządzenia grzewcze, kominki oraz zgodność urządzeń z lokalnymi uchwałami antysmogowymi.
Od 20 lipca 2026 r. zapisy tego punktu zostały zaktualizowane tak, aby lepiej odpowiadały stanowi faktycznemu, który Operator ma potwierdzić podczas wizytacji.
W praktyce jest to bardzo ważna część kontroli.
Beneficjent powinien przed zakończeniem inwestycji dokładnie ustalić, jakie urządzenia grzewcze znajdują się w domu.
Problemem może być bowiem urządzenie, którego inwestor praktycznie już nie używa, ale które pozostaje podłączone i potencjalnie może nadal służyć do ogrzewania.
Dotyczy to szczególnie starych kotłów, pieców kaflowych, pieców wolnostojących oraz kominków.
5. Stary piec – samo zapewnienie, że „już go nie używam”, może nie wystarczyć
Jeżeli przedsięwzięcie obejmowało wymianę nieefektywnego źródła ciepła, stare źródło musi zostać trwale wyłączone z użytkowania.
NFOŚiGW jednoznacznie odpowiada na pytanie, czy po otrzymaniu dofinansowania można pozostawić stare źródło jako dodatkowe ogrzewanie: nie. Wymieniane źródło musi zostać trwale wyłączone z użytku i fakt ten musi być potwierdzony odpowiednim dokumentem, np. kartą zezłomowania lub protokołem.
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na istotną zmianę wprowadzoną w sierpniu 2026 r.
W poprzednim wzorze protokołu Operator sprawdzał, czy nieefektywne źródła zostały „usunięte z posesji”.
W zaktualizowanym protokole określenie „usunięte z posesji” zostało wykreślone. NFOŚiGW wyjaśnia, że zmiana ma ograniczyć zakres wizytacji do elementów objętych dofinansowaniem.
Nie należy jednak interpretować tej zmiany jako zgody na dalsze użytkowanie wymienionego kopciucha.
To dwie różne kwestie.
Zmiana dotyczy zakresu czynności Operatora podczas wizytacji. Sam warunek trwałego wyłączenia z użytkowania źródła, którego wymiana była przedmiotem dofinansowania, nadal obowiązuje.
Po wymianie źródła należy również pamiętać o prawidłowej aktualizacji deklaracji CEEB, jeżeli w danym przypadku jest ona wymagana.
6. Kominek i piec kaflowy mogą stać się problemem przy rozliczeniu
Szczególnej uwagi wymagają kominki, piece kaflowe oraz inne miejscowe ogrzewacze pomieszczeń.
W poprzedniej wersji protokołu przewidziano możliwość pozostawienia określonych urządzeń w budynku pod warunkiem ich trwałego wyłączenia z użytkowania lub — w przypadku kominków wykorzystywanych rekreacyjnie — spełnienia właściwych wymagań programu.
Od 20 lipca 2026 r. zmodyfikowano również sposób dokumentowania trwałego odłączenia pieców kaflowych i kominków od przewodu kominowego. NFOŚiGW wskazuje, że rozszerzony został katalog osób uprawnionych do wystawienia właściwego protokołu.
Dla beneficjenta najważniejszy jest jednak praktyczny wniosek:
każde źródło służące lub mogące służyć do ogrzewania budynku powinno zostać przeanalizowane jeszcze przed złożeniem wniosku, a następnie ponownie przed końcowym rozliczeniem.
Nie warto zakładać, że stary piec kaflowy albo używany raz na kilka miesięcy kominek „nie będzie miał znaczenia”.
Może mieć.
7. Dokumentacja fotograficzna staje się bardzo ważnym elementem rozliczenia
Wizytacja Operatora jest powiązana z wykonaniem dokumentacji zdjęciowej.
Już pierwotny protokół wymagał, aby dokumentacja fotograficzna obejmowała cały zrealizowany zakres prac. Operator ma ją gromadzić elektronicznie i udostępnić WFOŚiGW w przypadku takiej potrzeby.
W aktualizacji obowiązującej od 20 lipca 2026 r. obowiązek ten dodatkowo doprecyzowano.
W dokumentacji fotograficznej należy uwzględniać tabliczki znamionowe oraz numery seryjne urządzeń.
Ma to bardzo praktyczne znaczenie.
Na podstawie zdjęcia można potwierdzić nie tylko fakt zamontowania urządzenia, ale również jego konkretny model i identyfikację.
W przypadku urządzeń objętych wymaganiami Listy Zielonych Urządzeń i Materiałów pozwala to również powiązać rzeczywiście zamontowany sprzęt z dokumentami przedstawionymi do rozliczenia.
A co ze zdjęciami ocieplenia przed jego zakryciem?
To zagadnienie wymaga pewnego rozróżnienia.
Protokół wizytacji końcowej wymaga dokumentacji fotograficznej zrealizowanego zakresu, ale nie należy na tej podstawie automatycznie formułować ogólnej zasady, że program w każdym przypadku nakazuje beneficjentowi fotografowanie każdej warstwy robót zanikających.
Z praktycznego punktu widzenia zdecydowanie jednak warto to robić.
Po zakończeniu elewacji Operator widzi gotowy tynk. Nie jest natomiast w stanie na podstawie samego wyglądu elewacji stwierdzić, czy pod nim znajduje się 12, 15 czy 20 cm izolacji.
Jeszcze trudniejsza jest późniejsza weryfikacja takich elementów jak:
- izolacja stropu przykryta podłogą,
- ocieplenie podłogi na gruncie,
- izolacja ścian fundamentowych po zasypaniu wykopu,
- izolacja połaci lub stropu zabudowana płytami,
- przebieg niektórych elementów instalacji,
- zakres prac, który po wykończeniu budynku staje się niewidoczny.
Dlatego rekomenduję, aby beneficjent prowadził własną dokumentację fotograficzną całej inwestycji, począwszy od stanu przed rozpoczęciem prac, poprzez kluczowe etapy robót aż do stanu końcowego.
Zdjęcie paczki styropianu samo w sobie nie dowodzi jeszcze, że dany materiał został prawidłowo zamontowany na konkretnej przegrodzie. Znacznie bardziej wartościowa jest seria zdjęć pokazująca materiał, jego oznaczenia, grubość oraz miejsce zastosowania.
To niewielki wysiłek, który w razie późniejszych wątpliwości może mieć bardzo dużą wartość dowodową.
8. To, co znajduje się w budynku, musi odpowiadać temu, co znajduje się na fakturach
Kolejny punkt protokołu dotyczy zgodności zakresu rzeczowego zrealizowanego w budynku z zakresem wyszczególnionym na fakturach lub innych dokumentach księgowych.
To pozornie prosty punkt.
W praktyce może ujawnić wiele nieścisłości.
Na fakturze nie powinny znajdować się przypadkowe, zbiorcze opisy, z których nie można ustalić, czego właściwie dotyczy poniesiony koszt.
Dokumenty powinny pozwalać powiązać poniesiony wydatek z konkretną inwestycją i konkretnym zakresem przedsięwzięcia.
WFOŚiGW w Rzeszowie wśród dokumentów służących rozliczeniu programu wymienia m.in. wniosek o płatność, instrukcję jego wypełniania oraz protokół odbioru prac wykonawcy.
I tutaj pojawia się ważne rozróżnienie.
Protokół wykonawcy i protokół Operatora to nie ten sam dokument
Protokół odbioru prac wykonawcy potwierdza wykonanie określonego zakresu robót przez wykonawcę i jego odbiór przez beneficjenta.
Natomiast protokół wizytacji końcowej Operatora powstaje w ramach systemu operatorskiego i dokumentuje sprawdzenie przedsięwzięcia przez Operatora zgodnie z odrębną listą kontrolną.
Jeden dokument nie zastępuje automatycznie drugiego.
Dlatego warto zadbać o to, aby wszystkie dokumenty — DPAE, umowa z wykonawcą, faktury, protokoły wykonawców, dokumentacja materiałowa, świadectwo charakterystyki energetycznej i protokół Operatora — opisywały tę samą inwestycję i ten sam rzeczywiście wykonany zakres.
Czy pozytywna wizytacja Operatora oznacza, że dotacja została już ostatecznie rozliczona?
Nie.
I jest to jedno z najważniejszych doprecyzowań wprowadzonych do dokumentacji operatorskiej w 2026 r.
NFOŚiGW jednoznacznie wskazał, że protokół z wizytacji końcowej nie stanowi ostatecznego dokumentu potwierdzającego prawidłową realizację umowy dotacji.
Operator pomaga w przeprowadzeniu przedsięwzięcia i potwierdza określone elementy podczas wizytacji.
Natomiast końcowe rozliczenie umowy następuje w procesie obsługiwanym przez właściwy WFOŚiGW.
Dlatego pozytywny protokół Operatora nie powinien być traktowany jak dokument, który uniemożliwia Funduszowi późniejszą weryfikację przedstawionych dokumentów czy przeprowadzenie kontroli.
Z drugiej strony nie oznacza to również, że Operator jest jedynie „osobą robiącą zdjęcia”.
Zakres jego obowiązków jest szeroki i obejmuje pomoc beneficjentowi w zgromadzeniu kompletnej, zgodnej z programem dokumentacji, która w razie kontroli będzie mogła zostać przedstawiona WFOŚiGW.
Co się stanie, jeśli Operator stwierdzi niezgodność?
W protokole znajdują się odpowiedzi „TAK”, „NIE” lub „nie dotyczy” oraz miejsce na uwagi i rekomendacje.
Stwierdzenie niezgodności nie powinno być automatycznie utożsamiane z natychmiastowym obowiązkiem zwrotu całej dotacji.
Znaczenie konkretnej niezgodności będzie zależało od jej charakteru.
Inaczej należy ocenić brak dokumentu, który może zostać uzupełniony, inaczej oczywistą omyłkę w dokumentacji, inaczej zmianę materiału wymagającą wyjaśnienia przez audytora, a jeszcze inaczej sytuację, w której część przedsięwzięcia wynikającego z DPAE w ogóle nie została wykonana albo budynek nie osiągnął wymaganego standardu energetycznego.
Dlatego wszelkie rozbieżności najlepiej wyjaśniać przed sporządzeniem dokumentacji końcowej, a nie dopiero po otrzymaniu wezwania z Funduszu.
Największe ryzyko? Zmiany wykonywane bez aktualizacji dokumentacji
Z punktu widzenia audytora energetycznego jednym z największych zagrożeń nie musi być wcale źle wykonana izolacja.
Problemem może być również prawidłowo wykonana inwestycja, która nie odpowiada dokumentacji będącej podstawą udzielenia dofinansowania.
Przykładowo inwestor zastosował lepszy materiał izolacyjny niż przewidywał audyt.
Technicznie budynek może na tym zyskać.
Ale nadal trzeba zadbać o to, aby dokumentacja końcowa właściwie opisywała rzeczywiście wykonane rozwiązanie.
Jeszcze większy problem występuje, jeżeli materiał jest słabszy, zmniejszono grubość izolacji, ograniczono powierzchnię termomodernizacji albo zrezygnowano z części prac niezbędnych do uzyskania efektu energetycznego.
Dlatego podczas realizacji programu trzeba kontrolować jednocześnie trzy rzeczy:
stan faktyczny – DPAE i dokumentację techniczną – dokumenty finansowe.
Te trzy obszary powinny być ze sobą zgodne.
Jak przygotować się do wizytacji Operatora?
Najbezpieczniej nie przygotowywać się do kontroli dopiero po zakończeniu inwestycji. Dokumentację należy budować przez cały czas realizacji przedsięwzięcia.
Przed wizytacją warto zweryfikować w szczególności:
- czy wykonano cały zakres wynikający z aktualnego DPAE i umowy o dofinansowanie;
- czy wszystkie zmiany wprowadzone podczas inwestycji zostały wcześniej przeanalizowane i, jeśli było to konieczne, odpowiednio udokumentowane;
- czy protokoły wykonawców opisują rzeczywiście wykonane prace;
- czy faktury odpowiadają zakresowi znajdującemu się w budynku;
- czy posiadamy dokumentację parametrów zastosowanych materiałów i urządzeń;
- czy urządzenia wymagające obecności na liście ZUM można jednoznacznie zidentyfikować;
- czy wykonano zdjęcia urządzeń, tabliczek znamionowych i numerów seryjnych;
- czy posiadamy zdjęcia prac, których po zakończeniu inwestycji nie będzie można już zweryfikować;
- czy wymienione stare źródło ciepła zostało trwale wyłączone z użytkowania i mamy dokument, który to potwierdza;
- czy sytuacja kominków, pieców kaflowych i pozostałych źródeł ciepła jest zgodna z warunkami programu;
- czy została zaktualizowana deklaracja CEEB, jeżeli była wymagana;
- czy sporządzone zostało końcowe świadectwo charakterystyki energetycznej i czy jego wyniki potwierdzają osiągnięcie wymaganego efektu energetycznego.
Dokumentów nie wyrzucamy po otrzymaniu pieniędzy
Wypłata ostatniej części dofinansowania nie oznacza, że dokumenty przestają być potrzebne.
Program przewiduje okres trwałości przedsięwzięcia wynoszący 5 lat.
W aktualizacji dokumentów operatorskich z sierpnia 2026 r. jednoznacznie doprecyzowano odpowiedzialność beneficjenta za przechowywanie dokumentacji przedsięwzięcia przez cały ten okres.
Porozumienie operatorskie również zobowiązuje Operatora do pomocy beneficjentowi w skompletowaniu dokumentacji, która będzie mogła zostać okazana WFOŚiGW w razie kontroli w okresie trwałości.
Dlatego warto stworzyć jeden kompletny segregator — papierowy lub elektroniczny — dotyczący całej inwestycji.
Powinny znaleźć się w nim faktury, umowy, DPAE i audyt, protokoły, dokumentacja urządzeń i materiałów, świadectwo charakterystyki energetycznej, dokumenty dotyczące likwidacji źródła ciepła, dokumentacja zdjęciowa oraz korespondencja dotycząca ewentualnych zmian przedsięwzięcia.
Wizytacja Operatora nie powinna być powodem do obaw
System wizytacji końcowych nie został stworzony po to, aby szukać pretekstu do odbierania beneficjentom dotacji.
Jego sens jest inny.
Program finansuje konkretne przedsięwzięcie prowadzące do poprawy efektywności energetycznej budynku. Musi więc istnieć możliwość potwierdzenia, że zakres, na który przyznano publiczne środki, został rzeczywiście zrealizowany.
Najbezpieczniejsza inwestycja to taka, w której od początku zachowana jest ciągłość:
audyt → DPAE → umowa o dofinansowanie → umowa z wykonawcą → wykonanie → faktury i protokoły → świadectwo charakterystyki energetycznej → wizytacja końcowa → wniosek o płatność.
Jeżeli na którymś z tych etapów pojawia się zmiana, należy ją wyjaśnić zanim stanie się problemem przy rozliczeniu.
Z perspektywy beneficjenta jedna zasada jest szczególnie ważna:
nie wystarczy wykonać termomodernizację. Trzeba również potrafić udokumentować, co dokładnie zostało wykonane i wykazać, że wykonany zakres odpowiada warunkom programu.
A najlepszy moment na rozpoczęcie kompletowania tej dokumentacji nie przypada po zakończeniu inwestycji.
Jest nim dzień rozpoczęcia pierwszych prac.
Podstawa opracowania
Artykuł przygotowano na podstawie dokumentacji programu „Czyste Powietrze”, w szczególności Porozumienia operatorskiego, Protokołu z wizytacji końcowej Operatora, aktualizacji dokumentów dla Operatorów opublikowanej przez NFOŚiGW 6 sierpnia 2026 r., aktualnych pytań i odpowiedzi NFOŚiGW oraz dokumentacji dotyczącej rozliczania wniosków o płatność publikowanej przez WFOŚiGW w Rzeszowie.
Stan dokumentacji programu: 28 sierpnia 2026 r.